Château Mouton Rothschild

Lang voordat de naam Rothschild op het etiket verscheen, lag Château Brane-Mouton al in het landschap van . In de 18e eeuw werd het domein aangelegd, en in de vroege 19e eeuw wisselde het meerdere keren van eigenaar. Het stond bekend als een plek met potentie: een gunstige ligging op de gravelheuvels van de Médoc, een terroir dat grote wijnen kon voortbrengen, maar het miste iemand die het verhaal durfde te vormen.

In diezelfde periode, vanaf 1760, groeide in Frankfurt een andere geschiedenis. In de Judengasse bouwde Mayer Amschel Rothschild een bankiershuis dat in korte tijd uitgroeide tot een Europese macht. Zijn vijf zonen verspreidden zich vanaf 1798 over het continent — Londen, Parijs, Wenen, Napels — en legden de basis voor een netwerk dat handel, diplomatie en financiën met elkaar verbond. Tegen het midden van de 19e eeuw was de Parijse tak stevig gevestigd. Baron speelde een centrale rol in de Franse economie, en zijn neef vestigde zich in Parijs met dezelfde ondernemende blik. In 1853 kwam het moment waarop twee lijnen elkaar kruisten: de onbenutte mogelijkheden van een château in Pauillac en de ambitie van een familie die gewend was om van potentie werkelijkheid te maken.

De komst van de Rothschilds

Toen Nathaniel in 1853 Château Brane-Mouton kocht en het omdoopte tot Château Mouton Rothschild, begon een nieuw hoofdstuk. Hij legde het fundament, investeerde in de wijngaarden en gaf het domein een naam die gewicht had. Maar het zou nog bijna zeventig jaar duren voordat Mouton zijn ware identiteit en vond. Die identiteit kwam met zijn kleinzoon Baron Philippe de Rothschild. Philippe nam het domein over in 1922, op twintigjarige leeftijd. Hij was geen beheerder maar een vernieuwer, iemand die liever vooruit keek dan achterom.

In 1924 besloot hij dat Mouton zijn wijn voortaan volledig op het eigen domein zou bottelen — een revolutionaire stap in Bordeaux. En in 1945, aan het einde van de oorlog, introduceerde hij het eerste kunstenaarslabel. Vanaf dat moment werd elk etiket een klein kunstwerk.

Na Philippe’s overlijden in 1988 nam zijn dochter het roer over. Zij bracht een andere energie mee: theatraal, elegant, internationaal. In de jaren 1990–2010 professionaliseerde ze de kunsttraditie, breidde ze de reputatie van Mouton uit en gaf ze het huis een nieuwe, verfijnde uitstraling.

De kunsttraditie gaat door

Ook na het overlijden van Philippine in 2014 werd etikettentraditie voortgezet door haar kinderen Philippe Sereys de Rothschild, Camille Sereys de Rothschild en vooral Julien de Beaumarchais de Rothschild. Julien beheert sindsdien de relaties met kunstenaars en bewaakt de artistieke koers van het château. Onder zijn leiding werd de reeks nog internationaler, met bijdragen van onder meer Peter Doig (2020), Chiharu Shiota (2021), Gérard Garouste (2022) en Joana Vasconcelos (2023). Daarmee blijft Mouton Rothschild elk jaar opnieuw een brug slaan tussen wijn en kunst, gedragen door een familie die de traditie met dezelfde toewijding voortzet als haar voorgangers. Mail de redactie